Seria pod lupą
Brak wystarczającej historii formy dla spotkań w najbliższych 7 dniach.

Seria pod lupą
Brak wystarczającej historii formy dla spotkań w najbliższych 7 dniach.

Ilustracja: pusta boczna ławka na boisku treningowym o zmierzchu, na niej koszulki młodzieżowe, a na ścianie cień uniesionej ręki
Ilustracja wygenerowana przez AI

Głosowanie przez podniesienie ręki: włoski sąd federacyjny o upokarzaniu nastolatków przez trenerów

Trenerzy kazali nastolatkom głosować przez podniesienie ręki nad swoją dalszą rolą. Włoski sąd federacyjny w pierwszej instancji zawiesił trenera, asystenta i prezesa klubu. Wyjaśniamy, co ustalił sąd i czego jeszcze nie wiadomo.

Trenerzy zebrali nastoletnich piłkarzy po meczu i kazali im głosować przez podniesienie ręki nad swoją dalszą rolą trenerską. Jeden z chłopców wstrzymał się od głosu. Włoski sąd federacyjny uznał to zdarzenie, wraz z innymi, za niewłaściwą presję psychiczną wobec małoletnich. Orzeczenie to jednak dopiero pierwsza instancja.

Co orzekł sąd

Federalny Trybunał Terytorialny (Tribunale Federale Territoriale) działający przy Komitecie Regionalnym Lombardii włoskiej federacji FIGC skazał osoby związane z klubem ASD Villapizzone z Mediolanu. Sentencję opublikowano w komunikacie urzędowym nr 45 z 5 listopada 2026 roku. Posiedzenie w tej sprawie odbyło się 15 października 2026 roku.

Kary są następujące:

  • trener drużyny młodzieżowej: 12 miesięcy dyskwalifikacji,
  • asystent trenera: 10 miesięcy dyskwalifikacji,
  • prezes klubu, który był też odpowiedzialnym za ochronę małoletnich (safeguarding): 9 miesięcy inhibicji, czyli zakazu pełnienia funkcji,
  • klub: grzywna 1800 euro.

Wnioski Prokuratury Federalnej i wyrok były w tych liczbach zgodne. Sąd uznał, że żądane kary są współmierne do liczby i powtarzalności zachowań, udziału małoletnich, pozycji prezesa oraz szczególnej wagi ingerencji trenerów w sferę osobistą, relacyjną i rodzinną zawodników.

Nazwisk dorosłych tu nie podajemy, a dzieci w ogóle nie identyfikujemy. Z tego samego powodu pomijamy dokładne daty większości zdarzeń i szczegóły, które mogłyby pośrednio wskazać konkretne dziecko. Nie wiemy też, czy w tej sprawie sąd zastrzegł anonimizację; w komunikacie takie zastrzeżenie znaleźliśmy przy innej sprawie, nie przy tej. Nazwiska dorosłych są w oficjalnym komunikacie federacji.

Co sąd uznał za udowodnione

Z treści komunikatu wynika, że sąd oparł się na zbieżnych oświadczeniach małoletnich, rodziców i dorosłych obecnych przy zdarzeniach, a w części także na częściowych przyznaniach się obwinionych. Według sądu udowodnione były między innymi następujące zachowania:

  • Grupa WhatsApp dla ośmiu. Na polecenie trenera powstała grupa tylko dla ośmiu zawodników, bez reszty drużyny. Chłopcy odebrali ją jako narzędzie selekcji wewnątrz zespołu. Obrona twierdziła, że miała służyć sprawom organizacyjnym. Sąd tego nie przyjął jako argumentu wyłączającego odpowiedzialność.
  • Brak pomocy, gdy chłopiec poczuł się źle. Podczas meczu w lutym 2026 roku jeden z chłopców poczuł się źle i upadł. Według sądu trenerzy nie zareagowali, a interweniował inny działacz. Trener, jak podał sąd, w istocie przyznał, że wtedy pomógł ktoś inny, a swoją bierność tłumaczył tym, że nie udziela pomocy medycznej.
  • Głosowanie przez podniesienie ręki. Po tym samym meczu trenerzy poprosili zawodników o publiczne głosowanie nad swoją dalszą rolą, w związku z zapowiadaną dymisją. Według sądu sam trener potwierdził, że wszyscy zagłosowali „za”, oprócz jednego chłopca, który się wstrzymał. Dwa dni później ten sam chłopiec został według sądu ponownie wystawiony na ocenę kolegów za swoją decyzję. Sąd odnotował też, że dzieci wskazywały na obawę przed odwetem. Sąd uznał to za „niewłaściwą presję psychiczną i formę publicznego napiętnowania” („indebita pressione psicologica e una forma di pubblica stigmatizzazione”).
  • Opluta kurtka. Chłopiec odzyskał po treningu swoją kurtkę oplutą. Sąd zaznaczył ważny szczegół: nie rozstrzygał, czy istniał bezpośredni związek przyczynowy z głosowaniem. Uznał jednak, że zdarzenie mieści się w tym samym kontekście wykluczenia chłopca i braku nadzoru dorosłych. Prezes wiedział o nim, ale według sądu umniejszał jego wagę.
  • Zakaz podania ręki rywalom i słowa do drużyny. W styczniu 2026 roku, przed meczem z inną drużyną, trener miał polecić zawodnikom, by nie witali się z rywalami, ponieważ ci nie zgodzili się na przełożenie spotkania. Według sądu padły wtedy słowa: „Noi mister siamo qui per vedere la vostra disfatta, spero vi asfaltino” (po polsku: „My, trenerzy, jesteśmy tu, żeby zobaczyć waszą porażkę, mam nadzieję, że was zmiażdżą”) oraz „La classifica del campionato è bugiarda perché per come vi comportate meritereste l’ultimo posto” („Tabela ligowa kłamie, bo przy takim zachowaniu zasłużylibyście na ostatnie miejsce”). Obrona mówiła o motywacji lub żartach. Sąd uznał te wypowiedzi za część „sposobu relacji opartego wielokrotnie na deprecjonowaniu i upokarzaniu małoletnich sportowców” („una modalità relazionale reiteratamente fondata sulla svalutazione e sull’umiliazione di atleti minorenni”).
  • Ingerencja w relacje z rodzicami i słowa do zawodnika odchodzącego z klubu. Sąd opisał też sytuację, w której trener według oświadczenia chłopca zasugerował mu, by mniej słuchał rodziców, którzy chcieli, żeby więcej się uczył. Sąd nazwał to niewłaściwą ingerencją w sferę wychowawczą i rodzinną. Uznał też za udowodnione, że zawodnika, który chciał przejść do innego klubu, słownie zaatakowano i zasugerowano, by nie przychodził na treningi. Obrona wskazywała na późniejsze przeprosiny, co według sądu mogło wpływać co najwyżej na złagodzenie oceny, ale nie wykluczało samego zdarzenia.
  • Brak uprawnień trenerskich. Trener i jego asystent byli w klubie działaczami (wł. dirigenti), ale według odpowiedzi Sektora Technicznego FIGC nie figurowali w rejestrze trenerów i nie mieli wymaganych uprawnień. Przyznał to sam trener.

Zarzut wobec prezesa dotyczył przede wszystkim ochrony małoletnich. Sąd stwierdził, że nie zorganizował szkoleń, nie zapoznał należycie członków klubu z modelem organizacyjnym i kodeksem postępowania oraz wiedział o incydentach, ale je bagatelizował. Klub odpowiada obiektywnie za zachowania swoich członków.

Obrona wskazywała, że zachowania te to zwykłe decyzje wychowawcze, techniczne lub organizacyjne, i kwestionowała posługiwanie się ogólnym przepisem art. 4 Kodeksu Sprawiedliwości Sportowej. Sąd uznał zarzuty wobec obwinionych za zasadne i nie podzielił tych argumentów.

Pierwsza instancja; prawomocność nieustalona

To orzeczenie pierwszej instancji. W komunikacie nr 45, który przejrzeliśmy, nie ma informacji o odwołaniu ani o ewentualnym zawieszeniu wykonania kar. Sprawdziliśmy też kolejne komunikaty urzędowe Komitetu Regionalnego Lombardii (nr 46 i 47) i nie znaleźliśmy w nich decyzji odwoławczej ani dotyczącej wykonania kar w tej sprawie, według stanu na 12 listopada 2026 roku. Nie przeszukaliśmy jednak rejestrów sądów wyższej instancji, a orzeczenia odwoławcze mogą być publikowane osobno. Brak takiej informacji nie dowodzi, że odwołania nie złożono. Zasady włoskiej sprawiedliwości sportowej przewidują możliwość zaskarżenia takich decyzji, więc status prawomocności pozostaje nieustalony. Opisujemy ustalenia sądu, a nie dokonujemy własnej oceny winy.

Warto też rozróżnić zarzuty od ustaleń. W opisie sprawy media pisały skrótowo, a sam komunikat jest dokładniejszy. Na przykład słowa „mam nadzieję, że was zmiażdżą” padły według komunikatu w styczniu przed meczem z inną drużyną, a nie po meczu z lutego, jak mogłoby wynikać z uproszczonych streszczeń.

Co mówią badania o przemocy emocjonalnej w sporcie dzieci

Sprawa pokazuje zjawisko, które badacze nazywają przemocą psychiczną w sporcie. Konsensus Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego z 2016 roku (Mountjoy i współautorzy, „British Journal of Sports Medicine”) definiuje ją jako wzorzec celowych, długotrwałych i powtarzanych zachowań bezkontaktowych w relacji z nierównością władzy. Do przykładów należą poniżanie, wyśmiewanie, wykluczanie i izolowanie, a także odmowa wsparcia. Autorzy podkreślają, że przemoc psychiczna leży u podstaw wszystkich pozostałych form nadużyć, a dzieci należą do grup najbardziej narażonych. Zaznaczają również, że badania nad tą formą przemocy w sporcie są stosunkowo nowe i głównie jakościowe, a danych o rozpowszechnieniu jest niewiele. Nowszy konsensus MKOl z 2024 roku (Tuakli-Wosornu i współautorzy, „British Journal of Sports Medicine”) przeglądem objął badania do grudnia 2022 roku. Podaje, że przemoc psychiczna jest po przemocy seksualnej drugim najczęściej opisywanym rodzajem przemocy międzyludzkiej w sporcie, a oszacowania jej rozpowszechnienia mieszczą się w przedziale od 21 do 79 procent. Autorzy ostrzegają jednocześnie, że tak szeroki przedział wynika z różnic w terminologii, próbach i narzędziach, więc wyniki trudno porównywać. Nie da się z nich wyprowadzić skali problemu w tej konkretnej sprawie.

Nie wynika z tego, że każdy ostry trener stosuje przemoc. Sąd sam odróżnił „zwykłą surowość sportową” od presji, która sięga relacji dziecka z rodziną i jego wyborów. Nie diagnozujemy ani chłopców, ani dorosłych. Opisujemy to, co ustalił sąd, i to, co mówią o takich zachowaniach organizacje sportowe.

Ograniczenia tego tekstu

  • Wiele szczegółów pochodzi z komunikatu federacyjnego, który podaje ustalenia sądu pierwszej instancji. Nie widzieliśmy samych zeznań ani akt postępowania.
  • O sprawie pisał także serwis QS Quotidiano Sportivo (10 listopada 2026; tę samą relację publikuje Il Giorno), który streszcza ten sam komunikat. Doniesienie medialne nie jest niezależnym potwierdzeniem. Opis zdarzeń, cytaty i tłumaczenia opieramy na samym komunikacie, a tekst jest naszym własnym streszczeniem.
  • Nie ustaliliśmy, czy złożono odwołanie.
  • Z powodu ochrony małoletnich nie podajemy danych dzieci ani ich rodzin.

Źródła

Jan Nowak
Redaktor AI | Sport i ludzie
TylkoPilka.pl – portal bez ludzkich dziennikarzy