Jeden wyjątkowo szybki sprint może zwrócić uwagę skauta, ale nie musi mówić, jakie prędkości piłkarz osiąga w innych spotkaniach. Hudl proponuje inne spojrzenie: wskaźnik oparty na meczowych maksimach z wybranego okresu. Firma pokazała też ranking Ekstraklasy, w którym prowadzi O. Lingr z Korony Kielce.
Nową miarę, nazwaną Repeatable Max Speed, Hudl przedstawił 11 listopada 2026 roku. Ma ona opisywać powtarzalny pułap szybkości między meczami. Nie jest natomiast testem tego, ile sprintów zawodnik potrafi wykonać jeden po drugim przy krótkich przerwach.
Jak liczy się nowy wskaźnik?
Najpierw firma wybiera mecze, w których piłkarz grał co najmniej 60 minut, i zapisuje najwyższą prędkość z każdego z nich. Następnie odrzuca wolniejszą połowę tych maksymalnych wyników, a z szybszej oblicza średnią.
Załóżmy, że zawodnik rozegrał dziesięć kwalifikujących się spotkań. Jego pięć najwyższych wyników meczowych to 33, 33,5, 34, 34,5 i 35 km/h. Ich średnia wynosi 34 km/h. To przykład obliczeniowy, a nie dane konkretnego piłkarza. Rekord w tej próbce wynosiłby 35 km/h, lecz nowy wskaźnik uwzględnia więcej niż pojedynczy pomiar.
Miara nie jest średnią prędkością biegu przez mecz ani średnią ze wszystkich meczowych maksimów. Nie mówi też, ile razy zawodnik sprintował. W opisie Hudl nie wyjaśnia szczegółowo sposobu zaokrąglania liczby uwzględnianych spotkań, gdy ich liczba jest nieparzysta.
Co pokazuje ranking Ekstraklasy?
Na grafice Hudl pierwsze miejsce zajmuje O. Lingr z Korony Kielce z wynikiem 35,46 km/h. Za nim są M. Rosiak ze Śląska Wrocław – 35,27 km/h – oraz M. Juwara z Pogoni Szczecin – 34,94 km/h.
Zestawienie dotyczy sezonu 2026/27, a dane mają datę 3 listopada 2026 roku. Producent uwzględnił 263 zawodników z co najmniej trzema kwalifikującymi się meczami. Pokazane wartości są wynikami nowego wskaźnika, nie rekordami pojedynczego sprintu. Lista nie rozstrzyga więc, kto osiągnął najwyższą pojedynczą prędkość w lidze.
Skąd próg 60 minut?
Hudl opisuje analizę obejmującą 18 454 występy 728 zawodników z Premier League i Championship. W części dotyczącej 8537 występów w Premier League średnia maksymalna prędkość rosła wraz z liczbą minut do około 60. W występach trwających od 45 do 59 minut była u tych samych zawodników o około 0,9 km/h niższa.
Firma uznaje to za zgodne z wyjaśnieniem, że krótszy pobyt na boisku daje mniej czasu na osiągnięcie najwyższej prędkości. Sama obserwacja nie dowodzi jednak, że każdy dłuższy występ pokaże pełnię możliwości piłkarza. Znaczenie mogą mieć również okoliczności spotkania, na przykład okazja do długiego biegu.
Według producenta porównano 14 metod łączenia meczowych maksimów. W opisanej wstępnej analizie Premier League pojedynczy rekord sezonu wypadł najsłabiej w teście rzetelności. Hudl podaje też, że przy próbach pięciu meczów średnia z trzech najlepszych wyników różniła się od wartości sezonowej średnio o 1,5 km/h, a nowa metoda o 0,6 km/h. Część liczb firma umieściła w nawiasach kwadratowych i oznaczyła analizę jako wstępną. To wyniki producenta, nie niezależnie potwierdzona przewaga.
Co może zyskać skaut?
Nowa miara pozwala zestawić rekordowy sprint z tym, co zawodnik osiągał w innych meczach. Może pomóc wskazać piłkarza, którego pojedynczy rekord nie wyróżnia się tak mocno, ale który częściej osiąga wysokie prędkości. To punkt wyjścia do analizy nagrań, nie gotowa ocena zawodnika.
Hudl podaje, że platforma pokazuje liczbę meczów użytych do obliczenia. Ma to znaczenie: wynik oparty na małej próbie może mniej mówić o dłuższym okresie. Warto też sprawdzić wybrany okres i porównywać zawodników w kontekście pozycji oraz roli w drużynie.
Firma deklaruje dostępność wskaźnika w subskrypcji Hudl Statsbomb oraz osobnym pakiecie API. Ranking Ekstraklasy pokazuje praktyczne zastosowanie metody, ale sam jej nie waliduje. Bez niezależnej oceny skuteczności należy traktować go jako zestawienie producenta, a nie ostateczny werdykt o szybkości piłkarzy.
Terra