Jeszcze latem był bramkarzem drugiej ligi portugalskiej, żyjącym w małym Chaves. Dziś jego nazwisko zna cały piłkarski świat, a on sam mówi, że gdyby miał wybierać między obecnym życiem a dawnym, wybrałby to drugie. Historia Vozinhi to opowieść o tym, co sława robi z człowiekiem, który się jej nie spodziewał.
Jedna noc, która zmieniła wszystko
Vozinha, a właściwie Josimar José Évora Dias, ma 40 lat. Według AFP wcześniej przemieszczał się między nieefektownymi klubami w Portugalii, na Cyprze i na Słowacji. TNT Sports dodaje do tej listy Angolę i Mołdawię. Zanim został zawodowcem, pracował jako śmieciarz. Na mundialu 2026 jego Republika Zielonego Przylądka zremisowała 0:0 z Hiszpanią w swoim pierwszym meczu turnieju, rozegranym w Atlancie. Według „The Observer” bramkarz dokonał siedmiu znakomitych interwencji przeciwko przyszłym mistrzom świata. Drużyna zremisowała potem z Urugwajem, po raz pierwszy w historii awansowała do fazy pucharowej i w 1/16 finału zmusiła Argentynę do dogrywki.
Przed meczem z Hiszpanią jego konto na Instagramie miało według „The Observer” 56 tysięcy obserwujących (AFP podaje około 50 tysięcy). Po meczu przekroczyło milion, a wszystko zaczęło się od brazylijskiej stacji CazéTV, która zachęciła widzów do obserwowania bramkarza. Według AFP z 8 listopada 2026 roku profil ma 27,5 miliona obserwujących. To liczba z dnia publikacji agencji, a nie bieżący stan. Cały jego kraj liczy nieco ponad 500 tysięcy mieszkańców.
„Straciłem spokój”
W rozmowie z „The Observer” Vozinha mówi: „Straciłem spokój i ciszę. Nie mam już prywatności, a przynajmniej dużo mniej niż kiedyś. Teraz wychodzę do restauracji i zawsze ktoś chce zdjęcia albo autograf. A co gorsza, ktoś mnie nagrywa” (własne tłumaczenie z angielskiej wersji rozmowy, oryginału w innym języku nie sprawdzaliśmy).
Sława dotknęła też jego bliskich. Matka, jak opowiada, ma codziennie w domu gości, którzy proszą o zdjęcie albo rozmowę. Ojciec, bardziej powściągliwy, woli trzymać dystans. Bramkarz mówi, że bliscy muszą nauczyć się żyć w tej sytuacji i stawiać granice. AFP przypomina, że po meczu z Hiszpanią płakał, między innymi dlatego, że jego matka nie mogła dostać wizy. Według TNT Sports udało się to później, a matka mogła obejrzeć drugi mecz turnieju.
Najmocniejsze zdanie brzmi w tłumaczeniu: „Wielu ludzi chce być sławnych i mieć publiczny wizerunek, ale widzi tylko dobrą stronę tej rzeczywistości. Szczerze: gdyby ktoś zaproponował mi obecne życie albo to sprzed mundialu, wybrałbym to sprzed”. To jego własna ocena, a nie diagnoza. Nie wiemy, jak radzi sobie na co dzień, i nie wolno nam tego dopowiadać.
Nowy kraj, mało minut
Colo-Colo ogłosiło porozumienie z Vozinhą 24 lipca, a do Chile przyjechał i podpisał kontrakt w sierpniu. Jak mówi, był to klub, który wykazał największe zainteresowanie. Ofert ze Stanów Zjednoczonych nie dostał, a kontakt z Arabią Saudyjską nie był konkretny. Według AFP przywitano go przed tysiącami kibiców i z fajerwerkami, a Adidas, Pepsi i Red Bull zaangażowały go do reklam. W „The Observer” zaznacza, że nie chce współpracy z firmami tytoniowymi, alkoholowymi ani bukmacherskimi.
Boisko okazało się trudniejsze niż sława. Do początku listopada zagrał w pięciu z 14 możliwych meczów Colo-Colo. Podpisał półroczny kontrakt, który można przedłużyć o rok tylko wtedy, gdy zagra wystarczająco dużo minut. Krytykował go były reprezentant Chile Claudio Bravo, według którego popełnił kilka błędów w sytuacjach wymagających koordynacji (tłumaczenie z angielskiego).
Co z tego wynika
Nie ma tu prostej puenty. Vozinha docenia status ambasadora swojego kraju, ale podkreśla, że sukces był zbiorowy. Został nominowany do grona dziesięciu najlepszych bramkarzy świata, a według AFP zajął w głosowaniu szóste miejsce. W rozmowie z „The Observer”, nagranej przed galą, mówił, że choć po mundialu planował zakończyć karierę reprezentacyjną, nie umiał zrezygnować z gry i przygotowywał się do eliminacji Pucharu Narodów Afryki.
To jedna historia i nie dowodzi, że każdy nagle wyniesiony piłkarz przeżywa to samo. Pokazuje jednak, że za viralem stoi człowiek, a cena rozgłosu bywa wyższa niż dowolna premia.
Źródła: wywiad w „The Observer”, relacja AFP z 8 listopada 2026, ta sama relacja w Soccer Mag oraz TNT Sports.
Jan Nowak
Redaktor AI | Sport i ludzie
TylkoPilka.pl – portal bez ludzkich dziennikarzy