Dwóch baseballistów Cleveland Guardians odpowiada przed amerykańskim sądem za rzekome ustawianie pojedynczych rzutów. Prokuratura mówi o setkach tysięcy dolarów wygranych dzięki poufnym informacjom. Obrona twierdzi, że to historia zbudowana na kłamstwach hazardzisty. Jest jednak coś, czego nie kwestionuje nawet liga MLB: legalni bukmacherzy oferowali zakłady, których wynik mógł zależeć od jednej decyzji jednego zawodnika.
28 maja 2025 roku Cleveland Guardians wygrywają mecz z Los Angeles Dodgers. Dla kibiców liczy się zwycięstwo. Dla kilku ludzi obstawiających przez internet znacznie ważniejsze jest coś, co trwa ułamek sekundy.
Emmanuel Clase rzuca piłkę poza strefę, w którą powinien celować miotacz. Gdyby pałkarz pozostał nieruchomy, sędzia najpewniej uznałby rzut za niecelny. Ale zawodnik Dodgers próbuje odbić piłkę. Nie trafia. Sędzia zalicza strike.
Trzy osoby, które według prokuratury postawiły łącznie około 7 tysięcy dolarów na niecelny rzut, przegrywają swoje zakłady. Kilkadziesiąt minut później jeden z graczy wysyła Clase animację przedstawiającą mężczyznę wieszającego się na papierze toaletowym. Miotacz odsyła obrazek smutnego szczeniaka.
Tak tę wymianę wiadomości przedstawia federalny akt oskarżenia. Prokuratorzy widzą w niej reakcję uczestników procederu na nieudaną manipulację. Obrona kwestionuje ich interpretację kontaktów zawodnika z hazardzistami.
W tym epizodzie kryje się jednak istota całej sprawy. Nie trzeba ustawić wyniku spotkania, przegrać meczu ani nawet popełnić błędu, który zapamiętają kibice. Wystarczy jeden rzut.
A bukmacher pozwala postawić na niego pieniądze.
Baseball, którego nie trzeba rozumieć, żeby na nim zarabiać
W baseballu miotacz stoi kilkanaście metrów od przeciwnika i rzuca w jego stronę piłkę. Pałkarz próbuje ją odbić, a łapacz czeka za nim z rękawicą.
Przed pałkarzem znajduje się niewidzialna przestrzeń nazywana strefą strike. W uproszczeniu obejmuje obszar nad bazą, pomiędzy kolanami a górną częścią tułowia pałkarza. Jeśli piłka przeleci przez tę przestrzeń, a pałkarz nie spróbuje jej odbić, sędzia zalicza strike. Strike dostaje się również za nieudany zamach, nawet gdy piłka leciała poza strefę.
Gdy piłka mija strefę, a pałkarz nie reaguje, sędzia zazwyczaj ogłasza ball, czyli niecelny rzut.
Trzy strike mogą zakończyć podejście pałkarza. Cztery balle pozwalają mu przejść na pierwszą bazę.
Miotacz stara się więc wyprowadzić przeciwnika w pole. Rzuca szybciej, wolniej, wysoko, nisko, czasem celowo poza strefę, licząc, że pałkarz da się nabrać.
I właśnie dlatego pojedynczy niecelny rzut nie jest niczym nadzwyczajnym.
Bukmacherzy znaleźli w tym jednak kolejny produkt.
Można było obstawiać nie tylko zwycięzcę meczu czy liczbę zdobytych punktów. Dostępne były także zakłady na to, czy konkretny rzut okaże się prawidłowy, niecelny, czy piłka uderzy pałkarza. Można było również przewidywać jej prędkość.
Na przykład: czy piłka poleci szybciej niż 94,95 mili na godzinę, czyli około 153 kilometrów na godzinę?
Z perspektywy widza to drobiazg. Z perspektywy zakładów jest to zdarzenie, które można rozliczyć w kilka sekund.
I zdarzenie, na którego przebieg szczególnie duży wpływ ma sam miotacz.
Człowiek, który wiedział przed innymi
Według amerykańskiej prokuratury Emmanuel Clase zaczął współpracować z grupą graczy już w maju 2023 roku.
Był wtedy jednym z najlepszych miotaczy kończących mecze w lidze MLB. Jego zadanie polegało na utrzymywaniu korzystnego wyniku w decydujących fragmentach spotkań.
Śledczy twierdzą, że przekazywał wtajemniczonym osobom informacje o rodzaju i prędkości wybranych rzutów. Niekiedy miał również celowo rzucać piłkę poza strefę strike.
Dla kogoś, kto znał plan zawodnika, zakład przestawał być zwykłym przewidywaniem. Jeśli informacja była prawdziwa, gracz uzyskiwał przewagę niedostępną pozostałym klientom bukmachera.
Prokuratorzy wskazują konkretne przykłady.
19 maja 2023 roku, podczas spotkania z New York Mets, grupa obstawiających miała wygrać około 27 tysięcy dolarów, przewidując prędkość wybranego rzutu Clase.
3 czerwca, w meczu z Minnesota Twins, według uzupełnionego aktu oskarżenia, gracze uzyskali około 38 tysięcy dolarów z zakładów dotyczących niecelnego rzutu i jego prędkości.
Cztery dni później, przeciwko Boston Red Sox, mieli wygrać około 58 tysięcy dolarów. Ponownie chodziło o przewidzenie charakteru i prędkości jednej piłki.
Nie są to kwoty, które prokuratura przypisuje bezpośrednio jako zarobek zawodnika. To pieniądze, które według oskarżenia wygrali obstawiający.
Śledczy opisują także sposób przekazywania informacji.
W korespondencji pojawiały się słowa oznaczające koguta i kurczaka. Zdaniem prokuratorów były to hasła używane do ustalania rodzaju rzutu. Informacje miały przechodzić przez pośredników, w tym znajomych Clase pochodzących z Dominikany.
Obrona przedstawia inną wersję. Według adwokatów rozmowy o kogutach mogły dotyczyć rzeczywistych walk kogutów, popularnych wśród części znajomych zawodnika. Nie były więc koniecznie szyfrem służącym do ustawiania zakładów.
To nie jest spór o samą obecność takich słów w wiadomościach. To spór o ich znaczenie.
A znaczenie musi ustalić sąd.
W czerwcu 2025 roku, według śledczych, do procederu miał dołączyć drugi zawodnik Cleveland, Luis Ortiz.
15 czerwca w meczu z Seattle Mariners miał zgodzić się na celowo niecelny pierwszy rzut drugiej zmiany za obiecaną zapłatę 5 tysięcy dolarów. Taką samą kwotę miał otrzymać Clase za pośrednictwo.
Przed spotkaniem gracze postawili około 13 tysięcy dolarów. Piłka poleciała poza strefę, a łączna wypłata z zakładów wyniosła według aktu oskarżenia około 26 tysięcy.
27 czerwca, w meczu przeciwko St. Louis Cardinals, miało dojść do podobnej sytuacji. Tym razem prokuratura opisuje obiecane płatności po 7 tysięcy dolarów dla obu miotaczy.
Śledczy twierdzą również, że tego dnia Clase wypłacił z banku 50 tysięcy dolarów i przekazał 15 tysięcy jednemu z graczy na sfinansowanie zakładów. Obstawiający mieli postawić około 18 tysięcy, a otrzymać wypłaty na poziomie 37 tysięcy dolarów.
Dokumenty opisują przelewy, wiadomości i nagrania bankowe. To elementy materiału, na którym prokuratura opiera swoją wersję wydarzeń.
Nie oznacza to jednak, że wszystkie jej twierdzenia zostały już udowodnione.
W uzupełnionym akcie oskarżenia z lutego 2026 roku śledczy szacują, że uczestnicy grupy wygrali na rzutach obu zawodników co najmniej 450 tysięcy dolarów. Podczas otwarcia procesu prokuratura mówiła o co najmniej 460 tysiącach.
Te liczby nie oznaczają osobistego zysku Clase i Ortiza. Nie należy też automatycznie utożsamiać sum wypłat z czystym zyskiem po odliczeniu stawek i przegranych zakładów.
Rzut, w którym łapacz nie widział niczego dziwnego
Proces rozpoczął się 2 listopada 2026 roku w federalnym sądzie na Brooklynie. Na ławie oskarżonych znaleźli się Clase, Ortiz oraz Robinson Vásquez Germosén, którego prokuratura uważa za jednego z pośredników.
Obaj baseballiści nie przyznają się do winy.
Ich prawnicy twierdzą, że głównym źródłem oskarżeń jest Enoc Peña, człowiek, który miał wykorzystywać znajomość z Clase, aby przekonywać innych graczy, że dysponuje pewnymi informacjami.
Adwokat Clase, Michael Bronson, przedstawił Peñę jako osobę mającą historię oszukiwania innych. Według obrony hazardzista zawarł ponad 7 tysięcy zakładów w latach 2023-2025, a na samych rzutach Clase przegrał ponad 200 razy.
Jeśli rzeczywiście znał wyniki z góry, skąd tyle porażek?
To pytanie obrony, nie rozstrzygający dowód niewinności. Poufna informacja nie gwarantuje wygranej, co pokazuje choćby opisany wcześniej zamach pałkarza na piłkę lecącą poza strefę.
Prawnicy Ortiza podkreślają z kolei, że ich klient nie kontaktował się bezpośrednio z obstawiającymi. Pytają, dlaczego zawodnik mający perspektywę wielomilionowych zarobków miałby ryzykować karierę dla kilku tysięcy dolarów.
Prokuratura odpowiada zeznaniami osób, które brały udział w obstawianiu.
Edward Canario opowiadał przed sądem o informacjach otrzymywanych od pośrednika znanego jako Paca Méndez. Zeznał, że dzielił się z nim wygranymi, choć sam ponosił straty.
Podczas przesłuchania przez obronę przyznał jednak, że pośrednik nie mówił mu wprost, iż ma informację od miotacza. Przedstawiał typy jako niemal pewne.
Inny współpracujący z prokuraturą świadek, Luis Alberto de Aza Baez, zeznał 6 listopada, że w 2023 roku korzystał z informacji o prędkości rzutów Clase. Twierdził, że wielokrotnie dzięki nim wygrywał.
Dodał, że dostęp do takich wskazówek ograniczył się w 2024 roku, gdy baseball znalazł się pod większą obserwacją z powodu odrębnej afery hazardowej związanej z byłym tłumaczem Shoheia Ohtaniego.
To zeznania ludzi, którzy sami uczestniczyli w obstawianiu i zawarli porozumienia z prokuraturą. Ich wiarygodność również podlega ocenie.
Szczególnie interesujące były jednak słowa człowieka, który widział podejrzane rzuty z odległości zaledwie kilku metrów.
Bo Naylor, były łapacz Cleveland Guardians, wystąpił 5 listopada jako świadek obrony.
Pokazano mu nagrania rzutów, które prokuratura uznaje za zmanipulowane. Naylor łapał siedem z osiemnastu rzutów przypisywanych w zarzutach Clase. Był też na boisku podczas jednego ze spotkań objętych oskarżeniami wobec Ortiza.
Nie zauważył w tych zagraniach niczego niezwykłego.
Tłumaczył, że wolniejsze, skręcające piłki rzucane nisko i na zewnątrz strefy są normalnym elementem taktyki. Czasami miotacz celowo prowokuje przeciwnika do zamachu na trudną piłkę. Czasami po prostu nie trafia tam, gdzie chciał.
Naylor przyznał również, że nie wiedział o możliwości obstawiania pojedynczych rzutów, dopóki sprawa nie stała się publiczna.
Jego zeznania pokazują podstawowy problem tego rodzaju śledztwa.
Nagranie może dowodzić, gdzie poleciała piłka. Nie wyjaśnia samo z siebie, dlaczego zawodnik rzucił właśnie tam.
Bukmacher widział liczby. Ale co z nich wynikało?
Wróćmy do najważniejszego pytania. Co wiedzieli bukmacherzy?
W sprawie Cleveland odpowiedź jest bardziej skomplikowana niż wygodne oskarżenie, że operatorzy widzieli oszustwo i nic nie robili.
Pierwszy publicznie opisany alarm dotyczący podejrzanych zakładów na rzuty Ortiza pojawił się już 15 czerwca 2025 roku.
Firma IC360, zajmująca się monitorowaniem uczciwości zakładów sportowych, wykryła nietypową aktywność dotyczącą pierwszego rzutu drugiej zmiany meczu z Seattle.
Ktoś obstawiał, że będzie to ball albo trafienie pałkarza piłką.
Ortiz rzeczywiście rzucił daleko poza strefę.
27 czerwca pojawił się kolejny alarm, dotyczący podobnego zakładu podczas meczu ze St. Louis Cardinals.
Według doniesień ESPN sygnały obejmowały podejrzaną aktywność u bukmacherów działających w Ohio, Nowym Jorku i New Jersey. IC360 przekazała ostrzeżenia operatorom, a informacje trafiły również do MLB.
3 lipca Ortiz został odsunięty od gry na czas dochodzenia. Clase znalazł się na podobnym urlopie 28 lipca.
To ważna chronologia. System nie pozostawał całkowicie bierny. Nieprawidłowości zostały zauważone, zgłoszone i doprowadziły do dochodzenia. MLB oświadczyła później, że zawiadomiła federalne organy ścigania na początku własnego postępowania.
Nie ma podstaw, by twierdzić, że bukmacherzy świadomie chronili podejrzany proceder.
Ale alarmy z czerwca 2025 roku rodzą inne pytanie.
Jeżeli prokuratura ma rację i podejrzane obstawianie rozpoczęło się dwa lata wcześniej, dlaczego właśnie te dwa rzuty doprowadziły do uruchomienia sprawy?
Nie wiadomo, czy wcześniej pojawiały się sygnały, których nie powiązano z jednym procederem. Nie ustalono publicznie, czy któryś operator zauważył podobny wzorzec już w 2023 roku. Brakuje również pełnej dokumentacji pokazującej, kiedy i w jaki sposób wszystkie podejrzane konta zostały ze sobą połączone.
Wiadomo natomiast, że firmy bukmacherskie dysponują znacznie większą ilością informacji niż zwykły widz meczu.
Zapisują stawki, czas zawarcia zakładu, konta użytkowników, historię typowania i dane związane z lokalizacją. Mogą porównywać nietypowe zdarzenia z zachowaniem klientów. Część tych informacji trafia później do analityków, lig i organów ścigania.
Podczas procesu zeznawał Joel Trella, dyrektor do spraw dochodzeń specjalnych w DraftKings.
Mówił o 160 odczytach geolokalizacyjnych powiązanych z kontami używanymi w domu Clase.
To istotny trop. Nie jest jednak dowodem, że oskarżony osobiście obstawiał.
Odczyt lokalizacji pokazuje, gdzie znajdowało się urządzenie albo skąd korzystano z konta. Nie pozwala automatycznie ustalić, kto trzymał telefon, kto podejmował decyzje i czy gospodarz domu wiedział o każdym zakładzie.
Nie można też zamieniać 160 odczytów w 160 odrębnych zakładów bez dodatkowych danych.
DraftKings mógł dostarczyć istotne informacje do odtworzenia wydarzeń. Sam fakt ich istnienia nie mówi jeszcze, w którym momencie operator uznał aktywność za podejrzaną.
To jedna z najważniejszych niewiadomych procesu.
Limit, który pojawił się po dwóch latach
9 listopada 2025 roku amerykańska prokuratura ujawniła oskarżenia przeciwko Clase i Ortizowi.
Następnego dnia MLB ogłosiła nowe zasady dotyczące zakładów na pojedynczy rzut.
Autoryzowani operatorzy zobowiązali się ograniczyć stawkę na takie zdarzenie do 200 dolarów. Zakłady te zostały również wyłączone z kuponów kombinowanych, w których można łączyć kilka typów i zwiększać potencjalną wypłatę.
Według ligi zmiany objęły firmy odpowiadające za ponad 98 procent amerykańskiego rynku zakładów sportowych.
Dlaczego akurat 200 dolarów?
Chodziło o zmniejszenie finansowej atrakcyjności manipulacji. Jeśli z jednego ustawionego rzutu nie da się uzyskać dużej wypłaty, trudniej uzasadnić koszt przekupienia zawodnika. Zakaz łączenia takich typów miał dodatkowo utrudnić obchodzenie ograniczenia stawki.
MLB przyznała przy tej okazji coś niezwykle ważnego.
Zakłady na pojedynczy rzut są szczególnie niebezpieczne dla uczciwości rozgrywek, ponieważ ich rezultat może zależeć od jednej osoby i nie mieć większego znaczenia dla końcowego wyniku meczu.
To właściwie definicja problemu.
Pozostaje pytanie, dlaczego ten rodzaj ryzyka ograniczono dopiero w listopadzie 2025 roku, skoro rynek takich zakładów działał wcześniej.
Oficjalny komunikat nie przedstawia pełnej historii podejmowania tej decyzji. Nie dowodzi więc, że operatorzy wcześniej wiedzieli o przestępstwie i ignorowali ostrzeżenia.
Pokazuje jednak, że po ujawnieniu oskarżeń liga i branża potrafiły szybko uzgodnić ogólnokrajowe ograniczenia.
Co więcej, wciąż nie zdecydowano się całkowicie zlikwidować tego rodzaju zakładów.
Limit zmniejsza stawkę i możliwą korzyść, ale nie usuwa samego mechanizmu. Zakład na jeden rzut nadal może zależeć od decyzji pojedynczego zawodnika. Ograniczenia nie gwarantują też wyeliminowania wszystkich prób korzystania z wielu kont lub z oferty operatorów spoza porozumienia.
Legalny rynek ma przy tym rzeczywistą przewagę nad nielegalnym: pozostawia dokumentację i może współpracować ze śledczymi.
Bez zapisów zakładów, alertów i danych operatorów odtworzenie opisanych przez prokuraturę wydarzeń byłoby znacznie trudniejsze.
To argument na rzecz skuteczniejszej kontroli legalnego rynku, a nie dowód, że wystarczy go zalegalizować, aby problem sam zniknął.
Kto naprawdę kontroluje grę?
Sprawa Clase i Ortiza nie jest historią z gotowym zakończeniem.
Ława przysięgłych musi dopiero ocenić wiadomości, zeznania, dokumenty finansowe i wyjaśnienia obrony. Musi odpowiedzieć na pytanie, czy zawodnicy rzeczywiście umawiali się z graczami na określone rzuty, czy też podejrzane zdarzenia były zwykłym elementem baseballu, a hazardziści wykorzystywali znajomość ze znanymi sportowcami.
Nie wolno zastępować tego rozstrzygnięcia dziennikarskim wyrokiem.
Ale nie trzeba czekać na wyrok, aby dostrzec konstrukcyjną słabość rynku.
W tradycyjnym zakładzie na zwycięzcę spotkania o wyniku decydują całe drużyny, trenerzy, sędziowie, przypadek i mnóstwo wydarzeń trudnych do kontrolowania przez jednego człowieka.
W zakładzie na pojedynczy rzut wystarczy czasami wiedzieć, jaką piłkę zamierza posłać jeden zawodnik.
Jeśli miotacz działa uczciwie, jest to kolejny element sportowej niepewności. Jeśli jednak postanowi współpracować z obstawiającymi, powstaje możliwość zarabiania na zdarzeniach, które dla drużyny mogą być niemal niezauważalne.
Bukmacher może wychwycić niezwykły wzorzec zakładów. Może zachować dane, sprawdzić rachunki, zgłosić podejrzenia. Nie potrafi jednak zajrzeć do głowy zawodnika i ustalić jego zamiarów przed każdym rzutem.
To ograniczenie, którego nie rozwiąże żaden kolorowy wykres ani coraz szybszy system przyjmowania pieniędzy.
W procesie na Brooklynie oskarżeni są dwaj baseballiści. Na pytania powinien jednak odpowiadać również rynek, który stworzył możliwość zarabiania na tak drobnych fragmentach sportu.
Nie dlatego, że udowodniono bukmacherom świadome przyzwolenie na oszustwo.
Dlatego, że to właśnie oni sprzedawali zakład na zdarzenie, które jedna osoba mogła potencjalnie zaplanować.
A kiedy po ujawnieniu oskarżeń zdecydowano się ograniczyć stawki, sama liga przyznała, że takie zakłady były szczególnie podatne na manipulację.
Pozostaje więc pytanie, którego nie rozstrzygnie nawet wyrok w sprawie Clase i Ortiza.
Czy system kontroli ma tylko wykrywać oszustwo, kiedy pieniądze zostały już wypłacone, czy powinien wcześniej ograniczać możliwość sprzedawania zakładów, których uczciwości tak trudno pilnować?
Źródła
- Departament Sprawiedliwości USA, akt oskarżenia i komunikat, 9 listopada 2025
- Uzupełniony federalny akt oskarżenia, dokument 80, 12 lutego 2026, PDF
- MLB, oficjalny komunikat o limicie 200 dolarów, 10 listopada 2025
- Associated Press, otwarcie procesu, 4 listopada 2026
- Associated Press, zeznania Bo Naylora, 5 listopada 2026
- ESPN, relacja z początku procesu, 4 listopada 2026
- Los Angeles Magazine, relacja Lauren Conlin z sali sądowej, 6 listopada 2026
- Legal Sports Report, alarmy IC360 z czerwca 2025
- MLB, komunikat o współpracy z organami ścigania, 9 listopada 2025
- Reuters, najnowsza informacja o zobowiązaniach podatkowych Clase, 11 listopada 2026
- Federalny sąd na Brooklynie, kalendarz rozpraw na 12 i 13 listopada 2026, PDF