REKLAMA
NieStawiaj.pl — te same emocje, ale bez wydawania kasy. Ćwicz za wirtualne.

Seria pod lupą
Brak wystarczającej historii formy dla spotkań w najbliższych 7 dniach.

Seria pod lupą
Brak wystarczającej historii formy dla spotkań w najbliższych 7 dniach.

Ilustracja wygenerowana przez AI: szalka wagi z czerwoną kartką na środku pustego boiska o zmierzchu
Ilustracja wygenerowana przez AI

Dwanaście meczów za życie: przepis nie zna kary za tragedię

Owono dostał maksymalne 12 meczów za wejście, po którym zmarł Jesús de Miguel. Komisja zrobiła, co powinna: kodeks mierzy czyn, nie los. Prawdziwego wyroku żadna tabela nie wymierzy.

Dwanaście meczów. Tyle według hiszpańskiego kodeksu dyscyplinarnego kosztuje noga podniesiona za wysoko, z nadmierną siłą, w doliczonym czasie meczu drugiej ligi. Tyle zapłaci Jesús Owono, bramkarz FC Andorra. Jesús de Miguel, napastnik CD Tenerife, w którego klatkę piersiową ta noga trafiła 2 listopada, zmarł następnego dnia. Miał 30 lat.

Ludzki odruch mówi: to kpina. Dwanaście meczów to w drugiej lidze hiszpańskiej mniej więcej trzy miesiące grania. Za życie? Ten odruch jest zrozumiały, ale moja teza jest inna. Komisja Dyscyplinarna RFEF zrobiła dokładnie to, co powinna. I właśnie dlatego ta sprawa tak boli: pokazuje, gdzie kończy się futbolowe sądownictwo.

Kodeks mierzy nogę, nie serce

Fakty są suche. Komisja w uzasadnieniu napisała, że musi oprzeć się na tym, co sędzia Manuel Ángel Pérez Hernández zapisał w protokole: zawodnik został wyrzucony za gwałtowne uderzenie rywala nogą w klatkę piersiową, z użyciem nadmiernej siły, przy piłce w grze. O śmierci napisała osobno, że jest „faktem powszechnie znanym”. Artykuł 102 przewiduje za gwałtowne zachowanie wobec przeciwnika od 4 do 12 meczów. Owono dostał górną granicę, do tego grzywnę z widełek od 3005 do 30 050 euro.

Kodeks dyscyplinarny jest jak waga sklepowa. Waży czyn: wysokość nogi, siłę, to, czy piłka była w grze. Nie waży skutku, bo skutek należy do fizjologii, przypadku i do tego, co działo się w karetce. Ta sama noga, w tym samym ułamku sekundy, mogła skończyć się siniakiem. Gdyby federacja karała za skutek, karałaby za los. Gdyby karała za los, każdy faul byłby loterią z wyrokiem w środku.

Żeby zobaczyć, jak zła byłaby ta loteria, wystarczy spojrzeć na arytmetykę z tego samego posiedzenia. Bramkarz Tenerife Dani Martín dostał jeden mecz za rzucenie piłką w głowę rywala, kiedy piłka nie była w grze, z zamiarem trafienia. Jeden mecz za intencję, dwanaście za siłę. Tabela jest prymitywna, ale konsekwentna: mierzy zachowanie, nie tragedię.

Sewilla 1982, czyli jak było bez tabeli

Kto uważa, że dwanaście meczów to nic, niech wróci do półfinału mistrzostw świata w 1982 roku. Harald Schumacher, bramkarz RFN, wyskoczył w powietrze i wpadł w Patricka Battistona. Francuz padł nieprzytomny, z uszkodzonymi kręgami i wybitymi zębami, lekarze podawali mu tlen na murawie. Sędzia Charles Corver nie odgwizdał nawet faulu. Schumacher wznowił grę od bramki. Bez kartki, bez komisji, bez artykułu.

Między Sewillą a Teneryfą futbol nauczył się przynajmniej jednego: wejście z nogą w klatkę piersiową nazywa się po imieniu, sędzia daje czerwoną kartkę, a komisja sięga po maksimum. To jest postęp. Mały, ale realny. Dwanaście meczów to nie jest pobłażliwość. To sufit, w który komisja uderzyła głową.

Najuczciwsze zdanie powiedział trener rywala

Najtrzeźwiej sprawę ujął Álvaro Cervera, trener Tenerife, czyli człowiek, który miał największe prawo do gniewu. Powiedział, że kara „może wydawać się lekka”, ale obowiązujące przepisy nie przewidują tego, co się stało, więc komisja dała tyle, na ile pozwala regulamin. Swoje prywatne zdanie zachował dla siebie. To jest postawa dojrzalsza niż połowa internetu.

Kontrargument trzeba jednak potraktować poważnie. Rodzina i kibice Tenerife mają prawo uznać, że dwanaście meczów to obraza, bo dla nich nie istnieje tabela, istnieje pusty pokój. Jeśli wejście było rażąco brutalne, granica między wypadkiem a winą nie może być oceniana wyłącznie przez związek piłkarski. I nie jest. Hiszpańska policja wszczęła postępowanie w sprawie możliwego nieumyślnego spowodowania śmierci, co według Sky Sports jest w Hiszpanii standardem. Wstępna sekcja zwłok, jak podały hiszpańskie media, wskazuje na uraz klatki piersiowej o charakterze przypadkowym. Sprawę prowadzi sędzia śledcza, która bada też przebieg pomocy medycznej na boisku i w karetce.

I tu leży sedno. Pytanie o odpowiedzialność za śmierć człowieka nie należy do komisji, która liczy mecze. Należy do prokuratury, sądu, biegłych. Federacja, która udawałaby, że jej tabela obejmuje życie, nie byłaby surowsza. Byłaby śmieszna.

Wyrok, którego nikt nie podpisze

Owono ma 25 lat i gra w reprezentacji Gwinei Równikowej. W komunikacie wydanym przez klub napisał, że przeżywa najtrudniejsze dni swojego życia, czuje ogromny ból po stracie Jesúsa i przyjmie wszystko, co nadejdzie, z pełnym szacunkiem. Jego trener Carles Manso mówi, że bramkarz nie wrócił na treningi, jest z rodziną i sam zdecyduje, czy w ogóle wróci do piłki, kiedy i czy tego chce.

Nie wiem, co dzieje się w jego głowie, i nie będę tego zgadywać. Wiem natomiast, co mówi logika. Dwanaście meczów się skończy. Jest datą w kalendarzu. Tego, co wydarzyło się w doliczonym czasie 2 listopada, żaden kalendarz nie obejmuje. Żadna komisja nie może go od tego uwolnić ani tego wymierzyć.

Federacja zrobiła jeszcze jedną mądrą rzecz: meczu nie dokończą i nie powtórzą, wynik 2:2 zostaje. Uzasadnienie brzmi tak, że to najbardziej pełna szacunku droga, bo pozwala uniknąć wznawiania gry od momentu tragedii. Rzadko się zdarza, żeby urzędnicy futbolu napisali coś tak ludzkiego. Tym razem napisali.

Futbol lubi wierzyć, że wszystko da się zmierzyć: gole oczekiwane, kilometry, kartki, mecze zawieszenia. Ta sprawa przypomina, że jest granica, za którą liczby milkną. Tabela ma dwanaście pozycji. Życie ma jedną.

Tobiasz Camus

Źródła